Η πρόταση αντιμετωπίζει το Κέντρο Ημέρας ως μια ακολουθία χώρων που οργανώνουν μια ήρεμη και ευανάγνωστη χωρική εμπειρία, προσαρμοσμένη στις ανάγκες των ατόμων στο σοβαρότερο άκρο του φάσματος του αυτισμού. Η αρχιτεκτονική δεν λειτουργεί ως ένα κλειστό κέλυφος, αλλά ως ένα προστατευμένο περιβάλλον όπου η κίνηση, το φυσικό φως και η σχέση με τη φύση αποτελούν βασικά εργαλεία σχεδιασμού.

Η σύνθεση αναπτύσσεται ως μια γραμμική, μονώροφη κατασκευή που αξιοποιεί το στενόμακρο σχήμα του οικοπέδου και οργανώνεται μέσα από τη διαδοχή κτιριακών ενοτήτων και εσωτερικών αυλών. Η επαναλαμβανόμενη εναλλαγή κτηρίου – αυλής – κτηρίου δημιουργεί έναν ευανάγνωστο ρυθμό, προσφέροντας σαφή προσανατολισμό, στιγμές παύσης και διαφορετικές ποιότητες υπαίθριου χώρου. Οι αυλές αποτελούν τον πυρήνα της πρότασης: λειτουργούν ως τόποι καθημερινής ζωής, θεραπείας και αποφόρτισης, όπου η παρουσία του φυσικού στοιχείου είναι διαρκής και ουσιαστική.

Η εμπειρία συμπληρώνεται από έναν ήπια καμπύλο άξονα κίνησης, ο οποίος οργανώνει τη μετάβαση από τις πιο δημόσιες στις πιο ιδιωτικές λειτουργίες, χωρίς απότομες αλλαγές ή πολύπλοκες διασταυρώσεις. Οι διαδοχικές οπτικές φυγές προς τις αυλές και το φυσικό φως μετατρέπουν την καθημερινή διαδρομή σε μια ήρεμη εμπειρία περιπάτου, ενώ η λιτή υλικότητα και οι καθαρές γεωμετρίες ενισχύουν την αίσθηση ηρεμίας, οικειότητας και ασφάλειας.