Από τις 28 Ιουνίου έως τις 2 Ιουλίου, η Βαρκελώνη φιλοξένησε το Παγκόσμιο Συνέδριο Αρχιτεκτόνων της Διεθνούς Ένωσης Αρχιτεκτόνων (UIA), τη σημαντικότερη διεθνή συνάντηση του επαγγέλματος, η οποία πραγματοποιείται κάθε τρία χρόνια σε διαφορετική πόλη από το 1948. Περισσότεροι από 10.000 Αρχιτέκτονες, ερευνητές, ακαδημαϊκοί και φοιτητές από περισσότερες από 130 χώρες συμμετείχαν στις εργασίες του συνεδρίου, επιβεβαιώνοντας τον ρόλο του ως της κορυφαίας διεθνούς πλατφόρμας διαλόγου για το μέλλον της αρχιτεκτονικής.

Το σημαντικότερο, όμως, που άφησε η Βαρκελώνη δεν ήταν τα εμβληματικά έργα, οι εντυπωσιακές παρουσιάσεις ή οι διάσημοι αρχιτέκτονες. Ήταν η διαπίστωση ότι η αρχιτεκτονική βρίσκεται σήμερα σε ένα σημείο καμπής. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πλέον πώς σχεδιάζουμε πιο εντυπωσιακά κτίρια, αλλά πώς μπορούμε, μέσα από την αρχιτεκτονική, να δημιουργήσουμε καλύτερες πόλεις, ισχυρότερες κοινότητες και ένα πιο βιώσιμο μέλλον.

Στο επίκεντρο του συνεδρίου βρέθηκαν ο άνθρωπος, η κοινωνία, οι πόλεις, η κλιματική κρίση, η στεγαστική προσιτότητα, η ποιότητα του δημόσιου χώρου, η τεχνητή νοημοσύνη και η συνεργασία μεταξύ διαφορετικών επιστημονικών κλάδων. Η αρχιτεκτονική παρουσιάστηκε όχι ως αυτοσκοπός, αλλά ως εργαλείο για την αντιμετώπιση των μεγάλων προκλήσεων της εποχής μας.

Ίσως αυτή να αποτελεί και τη σημαντικότερη αλλαγή στη σύγχρονη αρχιτεκτονική σκέψη. Για πολλές δεκαετίες αξιολογούσαμε την αρχιτεκτονική κυρίως μέσα από τη μορφή και την αισθητική των κτηρίων. Σήμερα, όμως, το πραγματικό ερώτημα είναι διαφορετικό: Πώς μπορεί η αρχιτεκτονική να βελτιώσει τη ζωή των ανθρώπων;